Zwaaien vanuit Duitsland – anderzijds

Ooit vroeg varkensfokker en landbouwer Heinrich Terbrack met een knipoog aan het Duitse gasbedrijf Ruhrgas AG of zijn boerderij met circa 60 hectare grond niet aangesloten kon worden op de internationale aardgasleiding onder zijn akkers. Wel zo gemakkelijk zou dat zijn geweest, want nu is hij aangewezen op propaangas in bovengrondse tanks.

Het ‘verzoek’ werd uiteraard afgewezen. Al was het alleen maar vanwege de enorme druk in de Nederlands-Duitse aardgasleiding, circa één meter onder het maaiveld van zijn direct aan Gelderland en exportstation A188 grenzende grond. ‘Kijk,’ zegt hij bij zijn jachthut met uitzicht op het ’s nachts fel verlichte exportstation: ‘als je goed kijkt kun je zien waar de gasleiding loopt. De bodem is daar een beetje verzakt.’

Heinrich (43), zijn vrouw Ulrike (41) en hun drie kinderen Lukas, Ida en Johanna zijn de Duitse buren van A188. De boerderij is al sinds de 19e eeuw in het bezit van de familie, Heinrich’s vader (80) en moeder (63) wonen er ook nog.

Het bedrijf floreert zo te zien. Samen met 2 à 3 medewerkers worden in tamelijk nieuwe stallen honderden varkens gefokt en op de velden eromheen diverse per seizoen wisselende gewassen (maïs, haver, aardappelen) verbouwd. Terbrack pacht ook grond over de grens, in Gelderland dus.

De vraag aan Heinrich Terbrack is of en zo ja wat hij en zijn familie merken van het aardgasexportstation aan de grens. Of er veel lusten en/of lasten aan verbonden zijn. Dat blijkt niet of nauwelijks het geval. Eens in de drie weken vliegt ter controle van A188 en omliggende leidingen een helikopter over. En soms wordt op het station onbruikbaar gas afgefakkeld. Maar verder gebeurt er nooit wat. Geen explosies in al die jaren. Geen gevaarlijke situaties. Niks.

Terbrack’s vader werd bijna 45 jaar geleden, bij de aanleg van de gasleiding op nog geen 100 meter van de boerderij, eenmalig schadeloos gesteld. Daar bleef het bij.
De Terbrack’s mogen hun land gelijk andere boeren gewoon bewerken tenzij zij bijvoorbeeld met het oog op drainage wat dieper dan anders willen graven. Dan is toestemming nodig.

Ook aan deze kant van de grens: kennen de Terbrack’s hun in dit geval Nederlandse buren? Ja en nee. Heinrich’s vader kan er uren over vertellen. Hoe hij vroeger net als onbekenden zelf ook wel eens wat smokkelde. En hoe hij direct na de Tweede Wereldoorlog de boerderij een jaar lang moest verlaten omdat die Holländer uit wantrouwen jegens de voormalige bezetters een bufferzone langs de grens wensten. Met als naar gevolg dat Nederlanders de boerderij plunderden.

Maar dat is allemaal ver verleden tijd. In huize Terbrack nu niets dan lof over de Nederlandse buren. De bewoners van enkele (voormalige) boerderijtjes aan gene zijde van de grens in Gelderland, spreken ze wel. De mensen op A188 daarentegen nooit. Hooguit wordt over en weer even gezwaaid. Wie weet verandert dat nog eens. Worden ook de Terbrack’s toch nog met koffie en cake op A188 ontvangen.

 

Foto’s: Suzanne Valkenburg
Tekst: Jelle Leenes / Portretteur van Nederland
© All rights reserved

Deel deze pagina op social media: