Op het juiste pad – anderzijds

Zijn alle stickers nog zichtbaar? Staan alle paaltjes nog op hun plek? Is de route überhaupt duidelijk aangegeven? Twee keer per jaar gaan zij op pad: de vrijwillige markeerders van de duizenden kilometers LAW’s (Lange Afstand Wandelpaden), streekpaden, NS-routes et cetera in ons land. Ze controleren de routes. Ze beschrijven ze. Zo nodig lossen ze problemen op. Ze houden kortom de wandelaars op het juiste pad.

Tot de bekendste en langste LAW’s behoren het noord-zuid Pieterpad, het oost-west Trekvogelpad, het kustpad langs de hele Noordzee, en – let op Gelderland! – last but not least het 385 kilometer lange Maarten van Rossumpad, genoemd naar de eeuwen geleden actieve maar nog altijd roemruchte krijgsheer van de Hertogen van Gelre.

Het Van Rossumpad met onderweg de twee kastelen van de veldheer (Zaltbommel en Vaassen) begint tegenwoordig in Den Bosch en eindigt in Steenwijk. Maar het grootste deel (241 kilometer) van de route loopt nog altijd via het Rivierengebied, de Veluwezoom en de Veluwe. Door Gelderland dus.

Twee padcoördinatoren telt het Maarten van Rossumpad. Zij vormen de schakel tussen de markeerders en het NIVON, de natuureducatie organisatie achter veel wandelpaden en uitgever van de bijhorende wandelgidsen. Eén van hen is oud-rechter Henk Moorman (68). Met ‘veel voldoening’ is hij sinds een jaar of twee, ook als vrijwilliger, verantwoordelijk voor de noordelijke helft van het pad.

We ontmoeten Henk eerst in zijn huis aan de rand van Zwolle met vrij uitzicht over weilanden op de IJsseldijk en daarachter de Veluwe. En even later treffen we hem – in de regen – bij de spoorbrug, tevens fiets- en loopbrug over de IJssel. De lopers van het Van Rossumpad gebruiken die brug om van Gelderland in Overijssel te geraken, of omgekeerd natuurlijk. Dat wil zeggen in de wintermaanden. Want in de zomer kunnen ze niet ver van Henk’s huis, desgewenst gebruik maken van de kortere, en volgens Henk ook mooiere route via ’t Kleine Veer over de IJssel bij Hattem.

Is Henk zelf ook een wandelaar, vragen we hem vanzelfsprekend, terwijl hij met een ‘afstandswieltje’ op een gedetailleerde kaart uitrekent dat de Van Rossum route via het pontje ruim drie kilometer korter is dan via de brug. Ja, is het antwoord. Uren lang wandelt hij met een gemiddelde van tegen de vijf kilometer per uur regelmatig met zijn vrouw. In Nederland en in zijn eigen omgeving, bijvoorbeeld via het pontje heen en weer naar Hattem en dan verder de Veluwe op. En – op vakantie – in het buitenland. En met een vriend volgt hij één keer per jaar enkele dagen achtereen ergens in Nederland een stuk van een van de circa 15 LAW’s of van een streekpad. Lang niet alle LAW’s heeft Henk al gelopen. Zelfs het Maarten van Rossumpad kent hij nog niet helemaal. Maar wel, verzekert hij, het routedeel in Gelderland dat hij zelf coördineert. Het stuk tussen Laag-Soeren en de spoorbrug over de IJssel.

Aan Henk in zijn hoedanigheden van grensstreekbewoner en van grensoverschrijdende padcoördinator uiteraard ook dé vraag: welk deel van ‘zijn’ interprovinciale route vindt hij zelf aantrekkelijker? Het Gelderse deel? Of de route via Salland naar de Kop van Overijssel? Het antwoord verbaast niet, Henk en zijn vrouw zijn Groningers van origine. Dus houden zij van ruimte. Van vergezichten. Van coulisselandschappen. En tja, die vind je nu eenmaal iets meer in Overijssel dan in de beslotenheid van de bossen op de Veluwe. Het is niet anders. We vergeven het Henk. Zo lang hij ons wandelaars, ook in Gelderland, maar op het rechte pad houdt.

Foto’s: Suzanne Valkenburg
Tekst: Jelle Leenes / Portretteur van Nederland
© All rights reserved

Deel deze pagina op social media: