Hollen en stilstaan – anderzijds

Het natuur- en landschapsproject Heiderijk tussen Nijmegen in Gelderland en Mook in Noord-Limburg: een succes of niet? Gepensioneerd onderwijzer Peter Giesberts uit Mook twijfelt geen moment. ‘Doorgaan!’ roept hij, ofschoon er op sommige plaatsen in het gebied ten onrechte wel heel erg veel oude, monumentale bomen zijn geslachtofferd. Bomen die ‘te gortig’ met ‘oogkleppen op’ zijn gekapt ten behoeve van het doel van het project, namelijk om door middel van de aanleg van nieuwe heidevelden de bestaande, historische heidevelden in het gebied met elkaar te verbinden, en zo ook allerlei bijzondere flora en fauna een kans te geven.

Peter Giesberts is voorzitter van ANIMO, de kleine (11 leden) maar fijne natuur- en milieugroep in zijn woonplaats. Doel van de stichting: educatie, op scholen veelal. En, op ‘positieve wijze’ de gemeente ‘nauwlettend in de gaten houden.’ En Peter loopt ondanks zijn leeftijd (68) nog altijd één hele en enkele halve marathons per jaar. Drie keer per week traint hij. Logisch. Anders hou je het niet vol.

In beide hoedanigheden, als beweeglijke hardloper en als stilzittende natuurvorser,
is Peter regelmatig te vinden in dat deel van het Heiderijk-gebied waar Gelderland en Limburg aan elkaar vastzitten. Pal ten noorden van de grens, in Gelderland, ligt het zogeheten Sprinkhaan-Reservaat met nogal wat bijzondere planten en dieren zoals de zandhagedis, de zeer zeldzame gladde slang en de hazelworm.

Dieren die heus niet alleen in dat reservaat blijven. Waarom zouden ze? Er staat geen hek om. En aan de andere kant van de grens, op het grondgebied van de gemeente Mook en Middelaar, treffen ze immers exact dezelfde biotoop aan.

Peter, zich net zo min als dieren bewust van de provinciale grens ter plekke, beaamt het. Op de heide aan de Limburgse kant van de grens spot hij evengoed zandhagedissen en hazelwormen. Net als, in het zomerseizoen, nachtzwaluwen trouwens. En heel soms ziet hij – geduldig wachtend, bij de juiste windrichting – een schuwe das.

Peter vertelt er, de PlekGevers van Grenzeloos Gelderland in rondleidend, geestdriftig over. Soms raadpleegt hij een ‘spiekbriefje.’ Om toch vooral niet de vele andere bijzondere planten en dieren te vergeten in de prachtige heide- en bosrijke omgeving, met op sommige hoge plekken uitzicht op Nijmegen, het Maasdal en Noord-Brabant.

Bij een recent voor dassen en andere dieren aangelegd betonnen tunneltje onder de Gelders-Limburgse grensweg bij het Sprinkhaan-reservaat praten we nog even door over het plan Heiderijk. Peter herhaalt er voorstander van te zijn. Want moet je inderdaad eens zien welke winst dat qua flora en fauna nu al heeft opgeleverd. Wel is het nu zaak om het totale gebied goed te beheren, waarschuwt hij. Want wat hij ook waarneemt is ‘opschot’ in de nieuwe gebieden: jonge boompjes en allerlei grassoorten die – ongewenst – hun kansen grijpen. Om dat te voorkomen is een onderhoudsplan nodig. En zo’n plan mist Peter nu toch bij de organisatie Heiderijk.

In het licht van Heiderijk heeft hij namens ANIMO trouwens nog een succesje te melden. Want alle politieke partijen in Mook hebben in de aanloop naar de recente verkiezingen beloofd om van de zogeheten spoorzone in Mook natuur te maken. Een idee waar Peter c.s. lang voor hebben geijverd. Die spoorzone wordt aldus zeg maar toegevoegd aan het Gelders-Limburgse Heiderijk-gebied. Wat wil je als grenzeloze natuur- en sportman nog meer?

Foto’s: Suzanne Valkenburg
Tekst: Jelle Leenes / Portretteur van Nederland
© All rights reserved

Deel deze pagina op social media: