7 juli 2018

Fietsblog OKW-9: Terug naar de Bron

Wanneer ik bovenop de burcht van Wassenberg sta, begrijp ik waarom de heren die hier gewoond hebben het niet slechts bij de stad, die al aan hun voeten lag, hebben gehouden. Roermond ligt voor het grijpen, zo dichtbij lijkt alles daar je ver over het vlakke land uitkijkt. De burcht staat op een uitloper van de hoogvlakte, of beter gezegd, aan de rand van een uitgeslepen laagvlakte. Land dat is weggeschuurd door smeltwater dat na een ijstijd een weg naar zee zocht. Vanuit hier hebben twee Vlaamse broers door slim (huwelijkse) politiek te bedrijven de grafelijke titel van de stad Gelre verkregen, waarna hun nageslacht wederom door slim trouw te beloven het tot Hertog van Gelre wist te schoppen. Na de stad Gelre is het in Wassenberg pas echt goed begonnen.

Nadat ik langs de burcht met de fiets de hoogvlakte beklim, moet ik nog een paar keer dalen en stijgen. Het smeltwater heeft een paar diepe inkepingen in het land gemaakt. Maar als ik eenmaal op het plateau ben, blijf ik op gelijke hoogte fietsen. Ik kom in dit grensgebied zowel Nederlandse als Duitse recreanten tegen. De Nederlanders rijden in het algemeen gezegd met de fiets, blijven ergens kort staan, of fietsen zelfs bij iets moois direct door. De Duitsers komen ook met de auto, bekijken alles wat uitgebreider en zetten zich dan neer om op een terras iets te eten of te drinken. De Nederlanders hebben het eten en drinken vaak zelf meegenomen, waar heb je anders die fietstassen voor.

Vandaag ga ik in ieder geval alles ook heel uitgebreid bekijken, want in de volgende stad die ik bezoek, Erkelenz, wacht mij een stadsgids van de historische Heimatverein op. Bang dat ik hem nog zou kunnen ontlopen, heeft hij op het stadhuis plakkaten opgehangen, waarin ik word verwelkomd en verwezen naar een ontmoetingsplek. Dat blijkt niet nodig, mijn fiets met wapperende vlag is hem al opgevallen en zo komen we elkaar op straat al tegen. We drinken eerst maar een koffie op het terras. Na afloop merk ik dat pinnen blijkbaar een Hollandse vorm van betalen is, van mij wordt verwacht dat ik met Bargeld betaal. Als ik stuntelig in mijn portemonnee en zakken begin te zoeken of ik überhaupt kleingeld bij me heb, hoor ik de ene serveerster verontschuldigend aan de andere uitleggen ‘Ach, Er ist Holländer’.

Na de koffie begint de rondtoer door de stad, die we uiteraard per fiets afleggen. Ik krijg in korte tijd meer gestileerde leeuwen en mispels te zien, dan in heel mijn reis tot nu toe. Het wapen van de stad bevat namelijk dezelfde symbolen als die door de graven van Gelre werden gebruikt. De mispel is een kenmerkende vrucht van de mispelstruik. Onder zo’n struik is een draak verslagen door de ridders die later kasteel Gelre stichtten. Vandaar dat de mispel in het wapen van Gelre zit. Ik vind het een leuke verrassing om deze struik, die in de middeleeuwen in het wild veel voorkwam maar nu zeldzaam is geworden, eens een keer in het echt te zien. De Heimatverein heeft deze struik op het plein aangeplant. Mijn stadsgids geeft hem regelmatig water en drinkt dan zelf ook wat.

Het echte symbool van Erkenlenz is natuurlijk de burcht, die dan wel niet op een heuvel staat, maar qua hoogte imposanter is dan die van Wassenberg. De woonburcht met vier verdiepingen heeft sinds kort een uitstekend dak, om het metselwerk van de muren droger te houden. Hierover is discussie geweest: of het dak een historiserende middeleeuwse puntvorm mocht krijgen, of dat duidelijk zichtbaar moest zijn wat echt en wat nieuw toegevoegd was. Men heeft voor het laatste gekozen. Terwijl op hetzelfde moment dat wij de burcht bezoeken er een re-enacting gezelschap erg zijn best doet om door kleding, entourage en spel een middeleeuwse sfeer op te roepen. Er is zelfs middeleeuws bier, maar mijn stadgids bestelt toch liever gewone pils. ‘Het verleden hoef je niet per se mooier te maken, het echte verhaal goed vertellen is al boeiend genoeg’.

 

Zelf deze route ontdekken?

Bovenstaande blog gaat over traject 9 van de route Fietsen over Grenzen. Dit traject loopt van Wassenberg naar Wegberg. Lees meer over dit traject.

Geschreven door Marc Beek

Marc Beek Mijn naam is Marc Beek (54 jaar, Harderwijk) en ik ga Fietsen over Grenzen. Ik ben een ervaren vakantiefietser, dus weet mijn tempo aan te passen aan de schoonheid van het landschap en de bezienswaardigheden op de route. Al fietsend ga ik op zoek naar de geschiedenis van toen en dat in woord verbinden met het leven van nu. Want die grens uit het verleden vormde dan wel ooit een barrière, vaak was het ook een aanmoediging om grenzen te verleggen.

Deel deze pagina op social media: